Is terrorisme een psychologisch probleem?

Bij de duiding van aanslagen in het westen die gerelateerd zijn aan islamitisch extremisme, raakt het westen steeds opnieuw gevangen in een vicieuze cirkel van pseudo-verklaringen. Aan de ene kant beseft men dat er iets psychologisch mis moet zijn met de jonge mensen die zich aangesproken voelen tot het extremistisch gedachtegoed van de radicale islam, waardoor ze bereid zijn zichzelf en vele anderen de dood in te jagen en aan de andere kant is er natuurlijk de inhoud van dat radicale denken zelf, dat ook niet geheel weggeschoven kan worden. Meestal houdt men het erop dat er meerdere radicale ideologieën bestaan, islamistisch/ jihadistisch, christelijk-fundamentalistisch, extreem-links, enz, om de islam niet specifiek te benadrukken als voedingsbodem voor terrorisme. Dit ondanks het feit dat het met de regelmaat van de klok op de radicale islam geënte aanslagen zijn waar het westen mee te maken heeft.  

Homegrown terrorist

Ik ben het gedeeltelijk eens met die psychologen en sociologen die vinden dat we moeten kijken naar de persoonlijke frustraties en gevoelens van achtergesteldheid van bepaalde ontspoorde individuen die vanuit een korte kennismaking met de jihadistische internet-islam kiezen voor een gewelddadige dood en het maken van burgerslachtoffers. Het zullen zeker niet de meest stabiele, geïntegreerde en gelukkige mensen zijn die tot zulk gedrag overgaan, maar daarmee is het niet voldoende verklaard. In het artikel ‘Is homegrown terrorism a path tot resilience?’ van Michael Ungar lezen we dat het niet altijd de gemarginaliseerde personen in een samenleving zijn die overgaan tot extremisme of terrorisme:

’..het is vooral de middenklassenpersoon, redelijk cultureel aangepast, vaak in eigen land geboren die wordt gerekruteerd door terroristische organisaties. Dit is een patroon waar de politie het meest door in verwarring raakt. Er is weinig om hun extremisme mee te verklaren, anders dan misschien een malaise die hoort bij culturele conformiteit en een diepgeworteld verlangen om iets te doen waardoor je opvalt en waarmee je respect verdient.’

Hier lijkt Ungar wat mij betreft de wortel van het probleem bloot te leggen, zonder dat hij daar dieper op ingaat, want de strekking van zijn artikel is dat de homegrown terrorist op zoek is naar een soort emancipatie van zichzelf en die niet kan vinden via een positieve participatie in een sociale beweging ter verbetering van de wereld. Hij vergelijkt de terroristen met mislukte revolutionairen die enkel een destructieve manier kunnen bedenken om zichzelf op de kaart te zetten. Zoals zo vaak is ook hier de analyse van het probleem sterker dan de voorgestelde oplossingen, want door zich eenzijdig te richten op het gefrustreerde potentieel van de jongen mensen die zoeken naar identiteit en zelfbevestiging (door de ogen van anderen) vergeet hij het aanbodgerichte denken. Het overvloedige radicaal-islamitische gedachtegoed dat (allochtone) jongeren in Europa bereikt, via het internet, maar ook via zelf opgezette koran studiegroepjes in huiselijke kring of in de achterkamertjes van radicale moskeeën. Waarom zouden we alleen kijken naar mensen die beïnvloedbaar zijn voor radicale groeperingen en de aanbieders van het radicalisme neutraal beschouwen als ‘een sektarische beweging’? Radicale islamitische groeperingen zijn niet inwisselbaar voor een tiental andere groeperingen, want het is vooral het aanbod dat bepaalt wat voor soort terroristen er rondlopen en het grootste aanbod komt van de radicale islam.

Het 'tolerante' Indonesië

Daarmee is niet gezegd dat de radicale islam de ware islam is en ik zou niet alle moslims als persoon willen aanspreken op de daad van een paar terroristische individuen, maar wereldwijd bestaat wel degelijk het probleem van de politieke islam (islamisme) dat naar schatting zo’n 3 tot 5 procent uitmaakt van alle moslims. Op een groep van 1,5 miljard moslims is dat toch een substantiële groep mensen, zelfs als van dat kleine percentage een nog kleiner deel geweld goedkeurt en tot terreurdaden over gaat. Opvallend is dat een land als Indonesië, dat lange tijd bij uitstek door islam-apologeten werd aangehaald als tolerant moslimland, het islamisme sterk in opkomst is. De christelijke gouverneur van een provincie, die zonder kwade bedoelingen een soera uit de koran had gebruikt in een toespraak, wordt onder druk van islamitische fundamentalisten nu gerechtelijk vervolgd voor godslastering en kan in de gevangenis eindigen. Deze ontwikkeling zien we wereldwijd en de toename van boerka’s in het straatbeeld van diverse landen, ook in het Westen, is er een symptoom van net zo goed als de toename van aanslagen.  

Verdwaalde feministen

Het zou daarom nogal beperkt zijn als we enkel de psychologie van de homegrown terrorist blijven gebruiken om te laten zien hoe wij falen als westerse samenleving om gefrustreerde jonge mannen met islamitische achtergrond meer te betrekken bij de samenleving. Want laten we nog eens teruggaan naar het citaat van Ungar ‘…de malaise die hoort bij culturele conformiteit…’. Nergens wordt de islam meer door gekenmerkt als sociaal-cultureel systeem dan door deze conformiteit, die met haar eindeloze hoeveelheid religieuze regels en wetten die bepalen wat rein (halal) of onrein (haram) is de persoonlijke expressie van mensen en de vorming van een eigen identiteit enorm tegenwerkt. Het sterkst zien we dat wederom bij de islamisten, die met hun sharia-zones in de buitenwijken van Europese steden een sociale controle uitoefenen op de kleedgewoontes van hun geloofsgenoten (niet moslims hebben er helemaal niets te zoeken) die verraadt dat de islam in bepaalde varianten helemaal niet gediend is van individualiteit, datgene wat bij uitstek het kenmerk is van de westerse samenleving. Het is heel ironisch, maar vanuit de westerse psyche bezien ook wel enigszins begrijpelijk dat verdwaalde autochtone feministen denken de hoofddoek of zelfs de boerka te moeten verdedigen vanuit de persoonlijke keuzevrijheid van moslimvrouwen (1), terwijl met name de boerka een eersteklas voorbeeld is van religieus conformisme en verlies van persoonlijke identiteit (zoals een Engels schooluniform ook individualisme moet bestrijden - maar dat is gelukkig alleen gedurende de schooltijd).

Conformisme is het probleem

Het grootste probleem met de islam is niet het terrorisme, maar het conformisme dat ook het christelijke europa eeuwenlang heeft geteisterd. Niemand ontsnapte in het verleden aan de kerk die mensen van de wieg tot het graf begeleidde met zegeningen of vervloekingen. De westerse mens heeft zijn religieuze conformisme afgeworpen door de basis van dat conformisme onderuit te halen, een onbetwijfelbare geloofsinhoud en onontkoombare religieuze regels en bepalingen. Niemand voelt zich meer gedwongen er een christelijke levenswandel op na te houden, want de principes waar onze samenleving op gebaseerd zijn hebben geen religieuze fundering. Secularisme en onafhankelijke natiestaten, democratisch bestuur en wetenschappelijke instituties, vrije pers en kritische beschouwing van elk denkbaar maatschappelijk onderwerp kenmerken onze levensstijl en dat heeft een tolerantie in het leven geroepen waardoor veel westerlingen zich nog maar moeilijk kunnen voorstellen dat in grote delen van de wereld zoiets ondenkbaar is en gevaarlijk. Velen menen dat we vrijheid en tolerantie kunnen exporteren alsof het frisdrank of computers betreft. En ook denken velen dat in Europa geboren worden gelijk staat aan het omarmen van de hier geldende normen en waarden, want wie wil er nu niet vrij en gelukkig zijn?

Sociale druk in moslimwijken

Diep van binnen wil iedereen vrij zijn, maar als moslims in grote getale bij elkaar wonen in de buitenwijken van de grote steden en vooral met cultuur- en geloofsgenoten te maken hebben in het dagelijks leven, dan moet die vrijheid eerst door een filter van de sociale druk uit de directe omgeving. En in bepaalde gevallen drukt die subcultuur ook de heersende liberale cultuur in de verdediging als allochtone leerlingen (en hun familie) bepalen dat de Holocaust niet besproken mag worden in de schoolklas. Daarbij gaat de pelgrimsreis die iedere moslim eenmaal in zijn/haar leven moet maken naar Mekka ook niet over het opfrissen van het humanisme en de mensenrechten, in een land waar ophanging, handen afhakken en een verbod voor vrouwen op autorijden heel normaal zijn. Het centrum van de islamitische wereld predikt een van de meest conservatieve vormen van islam (Salafisme) en diverse golfstaten exporteren de radicale islam naar Europa door het bouwen van moskeeën die het westen heeft betaald met oliedollars. Misschien moeten we ons daar op richten, in plaats van iedere individuele allochtone adolescent met radicale sympathieën onder een vergrootglas te leggen en ons af te vragen wat hem of haar heeft gedreven tot dit gedachtegoed. Want het in de gaten houden van 20.000 mogelijke terroristen door de veiligheidsdiensten wordt op den duur een zinloze bezigheid als je de voedingsbodem van islamisme probeert te bagatelliseren als één van de vele vormen van extremisme, alsof deze niet duidelijk overheersend is.

Sven Snijer

(1)http://svensnijer-essays.blogspot.nl/2015/08/een-schreeuw-om-aandacht_28.html

Het zinloze jankconcert in Manchester

Niet alleen werd het prachtige lied ‘Over the Rainbow’ muzikaal verkracht door Ariana Grande tijdens het benefietconcert voor de slachtoffers van de aanslag in Manchester, maar de ironie wilde dat de volgende aanslag in Londen alweer een feit was. De herdenking in Manchester werd overschaduwd door de nieuwe doden als gevolg van een daad van islamitische extremisme die naar alle waarschijnlijkheid niet de laatste zal zijn. Hoeveel concerten zullen er nog plaatsvinden, voordat men de realiteit onder ogen wil zien van een groeiend aantal homegrown-terrorists in het Westen?

En wie is Ariana Grande eigenlijk? Een meisje dat niets van politiek begrijpt en internationale verhoudingen, waarschijnlijk net als de meeste Amerikanen weinig kennis van de geschiedenis heeft of van topografie, dat denkt dat ze met een persoonlijke interpretatie van een klassiek nummer emoties moet opkloppen die net zo snel weer vergeten zullen zijn als de laatste aflevering van Hart van Nederland. SBS-6 sentiment zonder enige bodem van rationaliteit. Wat mensen vooral willen horen die dergelijke concerten bezoeken is dat ‘het allemaal goed komt’, want ze weten niet hoe ze moeten omgaan met een wereld waarin het niet vanzelf goed komt. Ze hebben nooit iets meegemaakt in hun leven van maatschappelijk belang, omdat de meeste rechten en vrijheden in het westen al zijn bevochten door voorgaande generaties en niet door de social-mediaverslaafden; die in zichzelf gekeerde eenlingen die als belangrijkste levensuitdaging hebben dat ze moeten bijblijven met de nieuwste modes en rages van het internet. 

Het heeft niets met de islam te maken

Een reaguurder op Geenstijl gaf een sterk argument tegen het veel gehoorde gedrein dat de aanslagen niets met de islam te maken hebben. Het zouden namelijk vooral dieven en junkies zijn die zich laten verleiden tot het extremistische gedachtegoed. En dat is in de meeste gevallen ook zo, maar dat verklaart nog niet, aldus deze reaguurder, waarom niet-islamitische junks en dieven nooit overgaan tot zelfmoordaanslagen. Waarom die zich überhaupt niet laten bekeren tot een destructief en militant geloof, zeker niet vóór de immigratiegolven vanaf de jaren zestig. Natuurlijk is er een religieusinhoudelijke component aanwezig die specifiek kenmerkend is voor een deel van de islam. De islam is een boom met vele takken en enkele ervan zijn openlijke gewelddadig en aangezien er in de islam geen hiërarchie of centraal gezag bestaat zoals in bijvoorbeeld de katholieke kerk, kan geen enkele moslim ter wereld aantonen wat ‘de ware islam’ is en hoe de ware moslim zich behoort te gedragen. Terrorisme is slechts één interpretatie van de islam. Wat zowel islamcritici als islamapologeten vaak niet zien is dat de jihadistische islam in veel opzichten een moderne beweging is, die anders dan zij zelf beweert juist niet authentiek is. Vooral het aspect van antisemitisme is in belangrijke mate ontleent aan het westerse antisemitisme van rond 1900 oplopend tot de periode ‘40-‘45, toen de uiterste consequenties van dat gedachtegoed zich in Europa openbaarde in de concentratiekampen.

De Holocaust heeft niet in het Midden Oosten plaatsgevonden en daarom hebben radicale moslimpredikers een stuk minder moeite met het soort jodenhaat waar wij ons in Europa meestal diep voor schamen. Het vervalste document ‘The Protocols of the Elders of Zion’ wordt in veel moslimlanden nog steeds als historisch betrouwbaar gezien (evenals door samenzweringsdenkers in het Westen) en daarom is de politieke islam, die de voedingsbodem is voor het moslimextremisme vanaf de Moslimbroederschap van Hassan Al Banna en Seyyed Qutb, een vreemde mengeling van orthodox geloof en modern complotdenken. Het heeft aspecten van Sociaal-Darwinisme in zich, omdat het de joden niet ziet als theologische tegenstanders, maar als een ras dat eigenlijk geen bestaansrecht heeft op aarde. De aanslagen in het Westen, die we nog wel vaker zullen gaan meemaken de komende decennia, zijn te danken aan het idee dat westerse regeringsleiders allemaal marionetten zijn van een geheime joodse wereldregering via controle van het bankwezen en het media-apparaat.

Jodenhaat en samenzweringsdenken

Er heeft rond 1900 een vreemde switch plaatsgevonden van de middeleeuwse Jodenhaat, die in het christelijke Europa erger was dan in de wereld van de islam, naar een vorm van samenzweringsdenken die ontstond in de katholieke kerk die eigenlijk gericht was tegen de Vrijmetselarij. Prominente vrijmetselaars als Voltaire waren antiklerikaal, wat tot gevolg had dat de kerk er baat bij had de reputatie van de vrijmetselarij te besmeuren als een gevaarlijk geheim genootschap met duistere bedoelingen. Er zijn veel leugens over deze beweging verteld (en later ook vaak weer herroepen) die nog lang zijn blijven voortleven, veel mensen het idee gevend dat er achter de schermen ‘machten en krachten’ aan het werk zijn waarvoor de normale regeringen van onafhankelijke natiestaten enkel als façade dienst doen. Dit samenzweren van vrijmetselaars om te komen tot een geheime wereldregering was vooral gebaseerd op een vervalste brief toegeschreven aan de prominente Amerikaanse vrijmetselaar Albert Pike, die zou hebben geprobeerd zonder medeweten van vrijmetselaars van lagere graden een geheime wereldloge op te richten samen met Guiseppe Mazzini. We weten dat deze brief vervalst is, omdat daarin termen worden gebruikt (zionisme, nazisme) die in die tijd nog niet bestonden, maar er is kennelijk een sterke behoefte bij veel mensen aan het idee dat er een wereldwijde samenzwering bestaat tegen eenvoudige, eerlijke en hardwerkende mensen. Dat macht in welke vorm dan ook en bij wie dan ook de natuurlijke neiging heeft te corrumperen is voor veel mensen te simpel, dus zoeken ze er graag meer achter.  

Het idee van een wereldwijde samenzwering door vrijmetselaars is op zeker moment vervangen door een wereldcomplot van het joodse volk door diverse gezaghebbende Europese en Amerikaanse politici en leiders van grote bedrijven, die daarin een grotere bedreiging zagen voor het christelijke westen, dat al een lange geschiedenis had op dit gebied. Om te beginnen was de bloeitijd van de vrijmetselarij voorbij en na 1900 waren er tal van joodse denkers die een grote rol speelden op het wereldtoneel in de richting van meer secularisme tegenover religieuze invloeden in de samenleving. Het idee van een soort wereldregering (Verenigde Naties) die een einde zou maken aan alle godsdienstoorlogen en nationalistische oorlogen had onder joden relatief veel aanhang. Zij waren als stateloos volk (tweederangsburgers in elk land waar ze woonachtig waren vóór de stichting van de staat Israël) uiteraard voorstanders van zaken als universele mensenrechten. Hoe minder nationalisme en hoe minder geloofsfanatisme, hoe beter hun overlevingskansen. Ook het internationale communisme had veel prominente joodse leiders, wat dit aspect van het overstijgen van nationalistische en religieuze belangen nog eens onderstreept. In de jaren dertig probeerde Adolf Hitler om het joodse ras geheel uit te roeien en zo de wereld te verlossen van het kwaad (= secularisme) in dienst van nationalisme, occultisme en raszuiverheid. Hij stond volstrekt niet alleen in zijn ideeën, maar heeft ze meer dan anderen voor hem in de praktijk gebracht. De westerse mens is door de Tweede Wereldoorlog geschrokken van zichzelf en weet zoveel jaar na de oorlog nog steeds niet hoeveel excuses hij moet maken voor deze gitzwarte bladzijden in de geschiedenis. Tegelijkertijd zien we onder moslimimmigranten in Europa (en hun hier geboren kinderen) steeds meer ideeën opduiken die opvallend veel gelijkenis vertonen met die van het Europa van de jaren dertig. Dat komt omdat de bronnen hetzelfde zijn (Protocols) en het achterliggende idee dat internationalisme/ globalisme gevaarlijk is voor de (religieuze) groepsidentiteit eveneens.

De politieke islam

Het is echter opvallend dat juist de militante islamisten van de politieke islam een soort globalisme propageren onder moslims (zij erkennen geen islamitische regeringen of traditionele islamgeleerden) en iedereen wereldwijd oproepen zich te bekeren tot één soort islam, waarin de theorie van de geheime joodse wereldregering de spil is. De vijanden van een wereldwijde islamitische heerschappij zijn in de eerste plaats de joden, die via gebruikmaking van naïeve westerse leiders en geheime occulte organisaties, alle macht in handen willen krijgen om de hele mensheid in het verderf te storten. De Jodenhaat in de islam heeft dus geen wortels in de Palestina-kwestie, maar die wordt wel keer op keer aangevoerd om te ‘verklaren’ waarom sommige moslims toch zo boos zijn op het westen (en onze burgers met enige regelmaat afslachten). Het is een geweldige bliksemafleider, ook voor het Haagse raadslid Khoulani die het net als de meeste moslims veel liever over de Palestinakwestie heeft dan over de miljoenen moslims die elkaar afmaken wereldwijd. Israël is niet meer dan een symbool dat duidelijk de minderwaardigheid van de islam als cultuurmodel laat zien ten opzichte van het seculiere westen, omdat Israel (als land met een streng gelovige invloedrijke minderheid) een zeer goede relatie heeft met de moderniteit en het seculiere karakter van de wereld van vandaag. In islamitische landen wordt nog altijd op grote schaal geloof gehecht aan de ‘islamitische oplossing’, dat magische denken dat het ware geloof zal overwinnen door vroomheid en het strikt naleven van religieuze wetten en regels. Israel behandelt de Palestijnen niet altijd zoals het zou moeten, maar de joden zijn nu eenmaal een getraumatiseerd volk dat niet nogmaals overheerst wil worden door anderen. (Pas recentelijk is het Hamas-charter aangepast en is de vernietiging van de staat Israël geschrapt.)

De essentie van het terrorisme en het islamisme is een diep wantrouwen tegen het westen en haar seculiere waarden, tegen universele mensenrechten ('joodse uitvinding'), tegen natiestaten (i.p.v. Kalifaat), tegen de gelijkheid van man en vrouw, tegen de wetenschap wanneer die de islam tegenspreekt en tegen de nuchtere constatering dat samenlevingen heel goed kunnen functioneren en zelfs floreren zonder een gelovige meerderheid. In veel islamitische landen staan het onderwijs en emancipatieniveau van burgers op een bijzonder laag peil en leeft er een middeleeuwse gerichtheid op verlossing in het hiernamaals. Het leven op aarde is ondergeschikt aan het leven in het Paradijs en daarom geven ze het leven hier ook zo makkelijk op in de vorm van zelfmoordaanslagen (Shiitische praktijk die is overgenomen door IS die hen juist als aardsvijanden ziet). Ook het leven op aarde is erg gedetermineerd doordat alles wordt verklaard uit Allah’s wil (wat er ook is voorgevallen), iets dat niet direct aanzet tot kritische reflectie op het eigen handelen of het handelen van de groep waar men deel van uitmaakt. Islamitisch fundamentalisme en terrorisme zijn historisch gezien een mislukte modernisering en daar is het westen zelf ook schuldig aan, omdat we een paar honderd jaar lang op het westen georiënteerde elites in het Midden Oosten hebben gesteund die vaak hun eigen bevolking onderdrukten. Er is nooit kwaliteitsonderwijs opgezet voor de gewone mensen in islamitische landen, die daarom niet verder kwamen dan lagere Koranschool, wat niet echt een basis is voor het goed om kunnen gaan met een democratische rechtsstaat naar westers model, zoals wij Europeanen en Amerikanen hadden gehoopt na de koloniale tijd. Door het ontbreken van democratische instituties en goed opgeleide geëmancipeerde burgers was er geen andere uitkomst mogelijk dan een opeenvolging van dictaturen in de meeste moslimlanden. Het islamisme begon te groeien te midden van die mislukkende moderniseringspogingen (o.a. socialisme), maar het groeide pas uit tot echt terrorisme door middel van moderne communicatiemiddelen en wapens uit het Westen en de Sovjet-Unie (die moslimlanden tegen elkaar uitspeelden in de Koude Oorlog). 

Ontwaken uit het westerse sprookje

De emotionele stumpers in onze eigen cultuur die nog steeds niet begrijpen waar toch al die aanslagen vandaan komen in Londen en Parijs, met iedere keer weer allochtone daders die in Europa geboren zijn, zouden eens een geschiedenisboek moeten lezen en daarin op zoek gaan naar de rol van het antisemitisme onder Europeanen op de grens van de 19^e en 20^e eeuw, het antisemitisme onder de pan-arabisten, onder de leden van de Islamitische Broederschap en dit koppelen aan het hedendaagse antisemitisme van extreem linkse en extreem rechtse groeperingen en samenzweringsdenkers (vaak protestants-christelijk) in de V.S. Dan krijg je een aardig idee van waar al die waanzin en het destructieve gedrag vandaan komen die de wereld op dit moment in een spiraal naar beneden hebben gebracht. Kruisvaarders of jihadisten zijn niet wat we nodig hebben voor de normalisering en stabilisering van de wereld en ook geen antiglobalisten of nog meer multiculturalisten. Er valt nog menige overwinning te behalen door de wetenschap op religieus, raciaal en multicultureel bijgeloof of de ontelbare andere sprookjes die mensen van de werkelijkheid afhouden. Nog miljoenen lijden onder het idee dat de mensheid wordt bedreigd door vijanden van het geloof, vijanden van het eigen volk, vijanden van de gewone man, vijanden van de ongerepte natuur, vijanden van de liefde, de kunst, de verdraagzaamheid en alles wat maar ongespecificeerd is en zonder wortels in de geschiedenis of de wetenschap. De waarheid is dat de mensheid nog steeds vooruit gaat, maar het gaat niet op een gelijkmatige manier en de verschillen in welvaart, kennis en burgeremancipatie tussen de landen en werelddelen zijn nog onacceptabel groot. We moeten in het westen als een stel verwende kinderen uit een sprookje ontwaken dat we de hele wereld ‘lief’ kunnen maken als we maar genoeg geld doneren, muziekfestivals bezoeken of xtc-pillen slikken voor de verbroedering der mensheid. Alle steunbetuigingen als kaarten, bloemen, beertjes, ballonnen die mensen neerleggen op plaatsen van recente aanslagen kunnen niet ongedaan maken dat we aan de rand staan van nog een veel grotere cultuurbotsing dan we tot nu toe hebben gezien.

Jongeren die in het westen opgroeien en op westerse scholen onderwijs hebben gehad kunnen het westen haten en zichzelf en een hele groep omstanders de dood in jagen vanuit het idee dat daarmee een hoger doel gediend wordt. Er is blijkbaar iets niet goed gegaan bij de opvoeding, maatschappijleer, buurtwerk, godsdienstonderwijs of de Raad voor de Kinderbescherming. Maar meer nog dan een paar instanties of personen aan te wijzen zou ik willen stellen dat het westen als geheel wakker moet worden uit haar cocon en gaan inzien dat je niet kunt zaaien zonder een goede voedingsbodem. De wereld is niet in evenwicht en wij trekken de aandacht met onze militaire, economische, wetenschappelijke, humanitaire en seculiere dominantie. Je kunt geen democratisch en rechtsstatelijk gedrag verwachten van jonge mensen die op westerse scholen geen feiten te horen krijgen over hun geloof, omdat ‘respect voor religie’ de waarheid in de weg staat en docenten (niet gesteund door schoolleiding of ministerie van onderwijs) de hete hangijzers maar liever uit de weg gaan. Of als we de bron van het Salafisme (Saoedi Arabië) weer eens voor 110 miljard dollar aan wapens voorzien, omdat ze onze bondgenoot zijn, ondanks het feit dat het brein achter de aanslag van 11 september (Twin Towers) een Saoedische prins was. En Soedi Arabië zitting heeft in een commissie voor mensenrechten, terwijl het handen afhakken en ophanging in het openbaar daar nog de normaalste zaak van de wereld zijn en vrouwen daar nog steeds geen auto mogen rijden of zich vrij bewegen zonder mannelijke escorte. Ja, dan blijft het lastig om je als Westers land te verweren tegen religieus geïnspireerd geweld, als de dollars uiteindelijk zwaarder wegen dan de burgerslachtoffers van aanslagen die schijnbaar uit het niets komen.

Sven Snijer 

Schooldirecteur over het Passend Onderwijs

Ik sprak vandaag met een directeur van een praktijkschool over de gevolgen van het Passend Onderwijs. De bezuinigingen die hiermee gepaard gaan hebben er voor gezorgd dat ‘speciale kinderen’ veel moeilijker een indicatie krijgen voor SBO/VSO of praktijkonderwijs. Deze kinderen komen terecht op regulier onderwijs, terwijl zij eigenlijk op een SBO/VSO of het praktijkonderwijs thuis horen. Het scheelt de overheid veel geld door weinig indicaties af te geven voor dit type onderwijs We zien nu al dat kinderen vaak uitvallen op het reguliere onderwijs en dat geeft een fail ervaring. SBO scholen en praktijkonderwijs krijgen te maken met leerlingen met veel zwaardere problematiek dan een aantal jaren geleden.

Directeur praktijkonderwijs: “Ik heb het drie jaar proberen te ontkennen, maar nu kan ik dat niet meer. Vergeleken met de laatste vijf jaar zie ik meer leerlingen op mijn praktijkschool met behoorlijke gedragsstoornissen en flinke leerachterstanden. Ze doen op de basisschool klassikaal een test en daar komt dan een IQ van 70 uit. Reden voor de school om te zeggen, “mooi, die gaat naar het praktijkonderwijs.” Als je individueel goed zou testen dan scoren ze een IQ van misschien 56. Sommige hebben wel een IQ van 70, maar een leerachterstand van 90%. Die kinderen zitten op de bodem van het onderwijs en dat mogen mijn docenten dan opknappen. Dat redden ze niet, de kinderen niet en mijn docenten niet. Ook zijn er ouders die hun kind op praktijkonderwijs willen hebben, omdat ze niet willen dat hun kind op school zit met kinderen die zichtbaar een handicap hebben, dus kinderen met Down… ‘Niet tussen de mongolen’ zeggen ze dan, maar die kinderen horen eigenlijk op een cluster 3 school thuis (VSO). Daar is nog een wereld te winnen, want er heerst grote schaamte bij dit soort ouders. 

Ik lig nu in de clinch met een aantal ouders die zeggen ‘hij heeft een IQ van 70 en volgens de regels mag hij dan naar praktijkonderwijs’. Uit ervaring weten wij en zien we dat het kind dan op zijn tenen moet lopen, omdat ze een gigantische leerachterstand hebben. Het is haast ondoenlijk geworden. Dat hele passend onderwijs is een ramp. Het heeft er min of meer voor gezorgd dat de schaamte bekrachtigd wordt bij deze groep ouders en je bovendien als kind niet ‘anders’ meer mag zijn. Verplicht normaliseren dus. Deze kinderen zijn juist gebaat bij speciale scholen, waar ze andere kinderen ontmoeten die ook een beperking hebben. We doen op deze manier kinderen met een beperking tekort. Veel ‘speciale’ kinderen redden het niet zonder ‘speciaal onderwijs’ en dat breekt de politiek nu af. Mijn school is nog de enige in deze stad met klassen van twaalf leerlingen, het maximale wat dit soort leerlingen aankunnen.“

Ranada van Kralingen

Heeft u als ouder of onderwijzer ook deze ervaringen, dan kunt u deze mailen naar: ranada1967@hotmail.com

Het onderwijs wordt al gekker http://svensnijer-essays.blogspot.nl/2016/02/het-onderwijs-wordt-al-gekker.html

De ‘Taskforce’ gezinsintimidatie

Als ik ergens de term ‘Taskforce’ (1) tegenkom vraag ik me altijd af welk onoplosbaar probleem het nu weer betreft. Dit stoere Engelstalige begrip wordt vaak gebruikt als ze een onbeheersbare situatie op een militante manier tot een oplossing proberen te brengen, omdat de reguliere methoden hebben gefaald. Taskforce klinkt indrukwekkend, maar geeft eigenlijk aan dat men het niet meer weet en toch het publiek de indruk wil geven dat ze het probleem heel serieus nemen. Zoals de ‘war on drugs’ in de jaren ‘90, die ervoor moest zorgen dat er nooit meer drugs Amerika zouden binnen komen. We weten inmiddels hoe goed dat gewerkt heeft. Ongeveer net zo goed als de Drooglegging, waar de Amerikaanse maffia zo geweldig veel profijt van heeft gehad. Ik schat dat het resultaat van de Taskforce kindermishandeling zal zijn dat er onder een groot deel van de bevolking het idee zal ontstaan dat er in Nederland ontzettend veel kinderen mishandeld worden, zonder dat die kinderen ooit gevonden worden. Vergelijkbaar met het algemene gevoel van onbehagen onder de bevolking en vrees voor de toekomst, terwijl de meeste mensen zichzelf persoonlijk een hoog gelukscijfer toekennen. ‘Met Nederland gaat het slecht, maar met mij gaat het goed.’ Zo kunnen we ook stellen ‘Er worden ontzettend veel kinderen mishandeld, maar met de Nederlandse jeugd gaat het goed!’.

Marketing van kindermishandeling

Er is een paar jaar terug door Ouders Online een artikel geschreven over ‘De marketing van kindermishandeling’. (2) Het is namelijk gewoon business, die machtige lobby om overal kindermishandeling te vermoeden en iedereen die met kinderen werkt cursussen te laten volgen om zo snel mogelijk te melden met alle gevolgen vandien voor de gezinnen die in staat van beschuldiging worden gesteld. Hoe stoerder en indrukwekkender het taalgebruik, hoe rijper de puist begint te worden en hoe harder hij straks zal worden uitgeknepen. Al dat melden geeft een overbelasting bij Veilig Thuis die niet meer toekomt aan de echte probleemgezinnen(3), maar ondertussen wordt naar het publiek gecommuniceerd dat men goed bezig is vanuit de Augeo Foundation.(4) Ze geven zoveel om zielige kindertjes dat ze er alles aan zullen doen om met de kracht van het gemiddelde het grootst mogelijke aantal ouders te beschuldigen en verdacht te maken, om zodoende een klein groepje echt mishandelde kinderen eruit te zeven. Dat lijkt ze wel een goed strategie die op de lange termijn veel vertrouwen zal geven in de hulpverlening! (5) Wat dat voor schade doet aan gezinnen en kinderen wiens ouders met die stress moeten leven, daar hoeft de sociale inquisitie zich toch niets van aan te trekken? Jeugdbeschermers doen immers altijd alles ‘in het belang van het kind’. Maar als we dat nu eens omdraaien en stellen: ‘Kinderen handelen altijd in het belang van jeugdbeschermers’.

Het belang van jeugdbeschermers

Kinderen zijn ‘professioneel’ onschuldig en hoeven hun onschuld niet te bewijzen. Dat moeten ouders doen en daarom is de strijd over de schuld of onschuld van ouders ook niet een strijd in het belang van het kind, maar een krachtmeting met als beloning het kind. Eén van de twee partijen, ouders of jeugdzorg, zal ermee vandoor gaan. De meeste kinderen hebben geen beschuldigingen geuit naar hun eigen ouders en ze willen ook het liefste bij hun eigen ouders zijn, afgezien van de heel schrijnende situaties. De hulpverlening moet niet aan ouders worden opgelegd als een taakstraf, want daar heeft het kind geen baat bij. Welk kind wordt er gelukkig van dat zijn ouders worden vernederd en onderworpen aan dwangmaatregelen waar ze zelf het nut niet van inzien? Als het de juiste hulp is, maar de ouders hebben er geen trek in, kan de vraag gesteld worden of ze überhaupt geschikt zijn als ouders. En als de hulp niet toepasselijk is en de ouders hebben er om die reden geen zin in, is dat juist een teken van goed verstand en de juiste pedagogische mentaliteit. Het moet maar eens een keer over zijn met die valse cliëntrelaties die niets anders zijn dan hulpverleningschantage vanuit de juridische macht van jeugdzorg. Een ouder die ergens van beschuldigd wordt voelt zich helemaal niet geholpen en naar die ‘klik’ kan de hulpverlener wel fluiten als het eerste Veilig Thuis-onderzoek is geweest en het dossier wordt doorgestuurd naar de beschermtafel.

‘When no one else can help you….’

Taskforce kindermishandeling wil zeggen: ’Het probleem is zo groot geworden (of ze willen die indruk wekken) dat we nu de Special Forces gaan inschakelen om deze “Moeder aller kindermishandelingoorlogen” tot een goed einde te brengen.’ En daarbij is beeldvorming veel belangrijker dan de resultaten, want de praktijk wijst al jaren uit dat er van alle kinderen die bij jeugdzorg onder toezicht staan of die uit huis geplaatst zijn, een viervoud(!) aan potentieel mishandelde kinderen niet gevonden wordt. En we melden al jaren bij het AMK en Veilig Thuis, dus waar zijn ze dan? Om nog maar eens een keer de Transitie de grond in te stampen (we hebben nu de wind mee), het was natuurlijk de bedoeling dat de Sociale Wijkteams in een vroeg stadium zouden signaleren welke kinderen er in de knel kwamen thuis, maar daarvoor moest aan twee belangrijke voorwaarden worden voldaan: Ouders moeten vaak langskomen en ouders (plus ketenpartners) moeten vertrouwen hebben in de professionaliteit van die teams.(6) Met beiden wil het niet zo lukken, vandaar dat nu de ‘superheroes’ van de Taskforce worden ingeschakeld, met zelfs een aparte jongerengroep binnen de Augeo Foundation, want het indoctrineren moet vroeg beginnen. Je wil niet dat die jongeren eerst onderscheidend verstand krijgen en levenservaring opdoen, want er moet geoogst worden.

‘Vertrouwen komt te voet en gaat te paard’

Nog even ter verduidelijking voor lokale bestuurders: je kunt geen cliëntvertrouwen opbouwen als de langzaam verkregen goodwill op wijkniveau (adviesgesprekjes met de Ouder en Kindadviseur) wordt ondermijnd door de ‘special forces’ die iedereen in staat van beschuldiging stellen. Er is geen middenweg tussen vertrouwen en dwang. Het is of vertrouwen of dwang, maar wat we al twintig jaar zien in de jeugdzorg is dat een gebrek aan vertrouwen bij de cliënt als gevolg van een belabberde zorgkwaliteit, wordt ondervangen door jeugdbeschermers met juridische dwang. De Transitie had juist als doel om die patstelling te doorbreken en op die manier zwaardere jeugdhulp en strijd met ouders tot een minimum te beperken. Helaas laten ze nog iedere dag (en steeds intensiever) de mishandelinglobbyisten door hun sociale wijkcohesie heen fietsen met hun eeuwig durende gevaren-progapanda, zonder dat iemand begrijpt dat juist de vele gezinsdrama’s die we in jaren voorbij hebben zien komen gekoppeld waren aan het onvermogen van jeugdbeschermers om gevaren goed in te schatten. Dan spreken we dus over het traject ná de melding. Toch iets om over na te denken…

Sven Snijer      

(1) https://www.huiselijkgeweld.nl/publicaties/handboeken/ik-kijk-niet-weg

(2) http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2011/11/de-marketing-van-kindermishandeling.html

 

(3)….de Nijmeegse wethouder Bert Frings bij het ministerie van Volksgezondheid en Welzijn aangegeven dat het maar eens over moet zijn met al die campagnes tegen kindermishandeling , omdat ze de capaciteiten niet hebben als gemeente om alle meldingen af te handelen en daardoor niet meer aan de acute gevallen toekomen. http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/4290098/2016/04/27/Stop-campagne-tegen-kindermishandeling.dhtml

(4) http://jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/2014/04/de-augeo-foundation-heeft-een-missie.html
 

(5) https://demonitor.ncrv.nl/kindermishandeling/ik-vond-189-onwaarheden-in-8-dossiers-van-ouders-die-beticht-werden-van-kindermishandeling

(6) https://www.zorgvisie.nl/Kwaliteit/Nieuws/2015/12/Kennis-wijkteams-slecht-geborgd-2728672W/

https://www.zorgvisie.nl/kwaliteit/nieuws/2016/11/te-veel-knelpunten-in-jeugdhulp/